Pink Floyd: Różnice pomiędzy wersjami

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
imported>Undead Lord
M (Rollback - Annullate le modifiche di 94.34.194.75 (discussione), riportata alla versione precedente di JMDI)
 
(Nie pokazano 32 wersji utworzonych przez 22 użytkowników)
Linia 1: Linia 1:
{{FA|pt}}
+
[[Plik:Can_canning.jpg|thumb|200px|Zanim zaczęli grać w Pink Floyd, muzycy chcieli wystąpić w ''[[Taniec z gwiazdami|Tańcu z gwiazdami]]''. Tych marzeń nie udało mi się jednak spełnić, więc zabrali się za gitary i wyszło jak wyszło]]
{{Rock}}
+
[[Plik:Gilmour.jpg|thumb|200px|Gilmour koncertujący. Proszę zwrócić uwagę na bezczelne promowanie wiedzy (białe zaznaczenie)]]
{{Cit|Hai presente quando non ascolteresti altro tutto il giorno? Quando la musica appaga pienamente lo spirito e il corpo? Quando il ritmo è travolgente? Ah, ma si parlava dei Pink Floyd? Errore mio.|[[Morgan]] sui Pink Floyd}}
+
{{cytat|Nie kapuję, który z nich to Pink?|[[Polak|Przeciętny Polak]] o '''Pink Floyd'''}}
  
{{Cit|Bella ''We don't need no education''!|[[Poser]] su ''Another brick in the wall'', convinto che si chiami così}}
+
'''Pink Floyd''' – angielski zespół muzyczny. Rockowy, kultowy, [[narkotyki|psychodeliczny]], progresywny, apodyktyczny i parę innych [[trudne słowo|trudnych słów]]. Ponadto komiczny, kosmiczny, wielki, ogromny i wściekły, więc już zacznij się bać.
  
{{Cit|Oi, 'ndemo a vedar i Pin floi, oi 'ndemo a vedar i Pin Floi|[[Pitura Freska]] in un raro momento di lucidità}}
+
== Członkowie ==
 +
* '''[[David Gilmour]]''' – gitara źle się prowadząca, główny śpiewak. Gile i mury.
 +
* '''[[Nick Mason]]''' [[masoneria|mason]], perkusista, nie ma nic do roboty.
  
[[File:Pink Freud.jpg|right|thumb|Anche il rock ha una sua filosofia.]]
+
=== Byli członkowie ===
 +
* '''[[Syd Barrett]]''' – ćpun, malarz, wokalista, gitarzysta z wypalonym mózgiem od <del>SLD</del> [[LSD]]. Wykluczony i martwy.
 +
* '''[[Richard Wright]]''' – wycie falsetem i granie na kalkulatorze Casio. Również martwy.
 +
* '''[[Roger Waters]]''' – były dyktator i basista. Po rozpadzie gra sam i robi szmatławe opery (''Ça Ira'') oraz zbija kokosy na niekończącym się tournee The Wall.
  
 +
== Historia i dyskografia ==
 +
[[Plik:Waters-stavanger-05.jpg|thumb|200px|Waters i jego młotki]]
 +
Powstał w roku 1965 (nie: 1695). Założony przez 3 studenciaków: Rogera Watersa, Nicka Masona i Richarda Wrighta. Mieli zamiar grać mocnego rocka, ale nic z tego nie wyszło, bo Waters grał na basie i śpiewał cienko, Mason był perkusistą, a Wright – [[klawiszowiec|klawiszowcem]]. Zdesperowani przyjęli Syda – [[narkoman|ćpuna]], który jednak miał tę zaletę, że był psychodeliczny, a poza tym miał gitarę, więc mogli zająć się rockiem psychodelicznym.
  
I '''Pink Flosh''' (o '''King Floyd''', o '''Fink Ployd''' o secondo alcuni '''Pink Floyd''') sono un noto gruppo rastafari folk degli [[anni '70]].  
+
=== The Piper at the Gates of Dawn (1967) ===
 +
{{główny artykuł|[[Piper at the Gates of Dawn]]}}
 +
Po polsku: ''Dudziarz''<ref name="cokolwiek">Cokolwiek to znaczy</ref>''u bram Świtu''<ref name="cokolwiek" /> (już sam tytuł jest zajebiście psychodeliczny).
  
== Storia ==
+
Mimo obecności Barretta, pierwszy singel (''Arnold Llayne'') i tak był [[disco polo]]wy. Jednak, jak wiadomo, do kupy zlatują się muchy, więc sukces był sporawy, a wytwórnie zaczęły się o Floydów bić. Ci wybrali [[EMI]] i nagrali płytę. Jej tytuł jest tak durny, że nie chce nam się go tu przepisywać.
[[File:Pink_floyd.jpg|right|thumb|250px|I Pink Floyd posano per un famoso spot pubblicitario: «''Altolà al sudore!''»]]
 
Nati per caso dall'idea geniale di un [[bradipo]] di nome Syd, <ref>scomparso recentemente dopo un ultimo cameo all'interno del seguito dell'[[L'era glaciale|era glaciale]]</ref>, hanno iniziato a suonare dapprima nei loro viaggi mentali <ref>famoso è il fantasy movie "''Live at [[Pompei]]''"</ref>, poi anche dal vivo, magari in compagnia di qualche animale, soprattutto ''maiali alati'', ''[[cane|cani]] e [[pecora|pecore]]''.  
 
  
Frustrati per la mancanza di notorietà, dato che per la strada non li riconosceva mai nessuno, oltre che per la serie di insuccessi, la band viaggia<ref>ma stavolta non solo mentalmente</ref> sull'[[Himalaya|"Hi mayala"]], e scarica un badile di [[bestemmie]]. Per la [[sfiga]], gli ''eco'' arrivano fino alla [[polizia]] comunista e i quattro vengono messi con le spalle al ''muro''. Non si sa come, ma riescono a fuggire, anche se i comunisti li rifregano e li esiliano nello [[spazio]], si dice sul ''lato oscuro della [[luna]]''.
+
Płyta była zajebiście psychodeliczna i sprawiła wydawcom małe „a-ku-ku!”, ponieważ po reszcie piosenek też spodziewali się disco polo. Ale związali się umową na dwie nieskończoności, z karą na 2 miliony funtów, więc już nie mogli się wywinąć. Na trasie koncertowej było słabo, gdyż Syd, jako ćpun, często grał nie to co trzeba, albo od końca, albo nie grał w ogóle.
  
Vista la tremenda situazione, il bradipo Syd decide di inviare una lettera <ref>fortunatamente era ancora in grado di scrivere</ref>: "Vi prego, fate tornare i ragazzi a casa. ''Come vorrei che fossero qui...''". La disperazione è tanta, ma i rossi non mollano e con severità danno un taglio netto alla missiva. Allora Syd ci riprova, inviando uno ''scrigno pieno di cose segrete'' e misteriose, che questa volta frega la polizia.  
+
=== A Saucerful of Secrets (1968) ===
Tutto questo è mistero.
+
{{główny artykuł|[[A Saucerful of Secrets]]}}
Misterioso eh?!
+
Po polsku: ''Sosjerka tajemnic'' (jeszcze bardziej psychodeliczne). Wydany przy pomocy dziadka czasu (inaczej nie zmieściliby się z trasą do ''The Piper at…''). To pierwsza płyta, na której udziela się David Gilmour i ostatnia, na której można usłyszeć Barretta. W sumie pomógł tylko z jedną piosenką, a poza tym latał naćpany, więc mu podziękowali.
Dopo una grave sommossa a [[Venezia]] nel [[1989]] cercando peraltro di far affondare la laguna, sotto falso nome di Pin Floi, si rifaranno ancora vivi con il [[dvd]] abusivo "live at Abbazia di Praglia", ma alla fine si smembreranno preferendo operare da soli. Solo dopo tanti anni di litigi David e Roger decidono di fare pace e parteciperanno assieme, nel 2010, ad un torneo di Guitar Hero in Inghilterra. Da questa partita Gilmour è uscito sconfitto e, avendo perso la scommessa, dovrà suonare "Anima mia" al tour 2010-2011 di Roger, ovviamente in falsetto.
 
  
== Componenti ==
+
=== More (1969) ===
[[File:Pink_Floyd 2.jpg|left|thumb|250px|Ed eccoli mentre si divertono a ballare il ''can-can''.]]
+
Album psychodeliczny, czyli muzyka filmowa. Warto zauważyć, że Floydzi nagrali swoją pierwszą hardrockową piosenkę, ''The Nile Song''. Nawet artyści nie byli z niej zadowoleni (z płyty), a co dopiero krytyka i fani?
*[[Syd Barrett|Syd Barretta]] - viaggiatore onirico e chitarrista, componente ''stupefacente'' del gruppo. Si ritirò dal mondo della musica per coltivare ortaggi nell'orto di casa, pare funghi allucinogeni. Il suo vero nome era Ruggero Cita Barretta, tuttavia per non confondersi con Ruggero Perugina, dopo i primi concerti (quando non sapevano che strumento suonare), decise di trovarsi un diminutivo, breve e secco come una fucilata, che restasse impresso nelle menti dei fan. Purtroppo non lo trovò e dovette ripiegare su Syd.
 
  
*[[Roger Waters|Ruggero Acque]] - Ruggero Perugina è il bassista del gruppo. Venne ribattezzato Ruggero Acque (poi inglesizzato per far figo) dopo aver sputato litri di saliva in faccia a un fan che gli chiedeva dei soldi. La [[morte]] del padre nella fabbrica di cioccolatini di famiglia (visibile nella copertina di "Animals") ebbe grosse ripercussioni sulla psiche di Roger, aggravata dallo scartavetramento di maroni del professore di storia a cui una volta tirò un mattone in mezzo alla fronte. Attualmente si dedica a tour mondiali ove si spaccia per "Genio creativo dei Pink Floyd" e a comporre albums tristi e melensi ove rimpiange il padre, la scuola, la naja, la gioventù e le otturazioni dentarie.
+
=== Ummagumma (1969) ===
 +
{{główny artykuł|[[Ummagumma]]}}
 +
Przede wszystkim na uwagę zasługuje tytuł, który jest chyba najgłupszym w całej historii muzyki.<ref>Celowy brak obiektywizmu</ref> Album wydany został, gdy członkowie zdecydowali, że ciężko jest opchnąć rock psychodeliczny i przerzucili się na [[rock progresywny|progresywa]]. Każdy z twórców miał wolną rękę, a że radzili sobie jako tako tylko razem, wyszło nie najlepiej.
  
*[[Nick Mason|Nicola Massone]] - Ancora oggi molta gente si chiede quale sia stato il suo ruolo all'interno della band, alcuni dicono ballerino e coreografo nelle esibizioni live, altri semplicemente lo indicano come un passante che per caso si è sempre ritrovato sul palco, scambiandolo tutti per membro della band. Altri ancora suggeriscono possa esser stato effettivamente un pink floidiano, tipo un qualcosa che inizia con la ''b'':forse era il ''battone'' del gruppo. Nella sua lunga carriera con i King Flosh o Pin Floid o come diavolo si chiamano, pare abbia suonato il rullante della batteria solo 12 volte, poiché contemporaneamente suonava con i Sex Pistols, a cui aveva prestato temporaneamente una maglietta di Ruggero Acque che si era fatto fare appena entrato in psicoanalisi.
+
Ciekawostką jest, że płyta ta miała dwie płyty (brzmi paradoksalnie, nieprawdaż?), a poza tą, na której sobie tworzyli wesoło, była jeszcze jedna z utworami z koncertu. Niby fajnie, ale było ich tylko cztery i nie miały nic wspólnego z krążkiem studyjnym.
  
*[[Richard Wright|Riccardo Vgiusto]] - Perito informatico. Per questo motivo Waters lo assunse come tastierista. Pare si occupasse anche delle stampanti e della posta elettronica. In assenza di questi incarichi, nel week-end si occupava di giardinaggio nella villa dello stesso Waters. Ha collezionato pianoforti, macchine da cucito e calcolatori IBM a lungo, prima di spegnersi nel 2008. Addio, ci mancherai.  
+
Jeszcze inną ciekawostką jest, że z kryzysu w 1969, nie mieli kleju. Postanowili wszystkie opakowania płyt, pozaklejać gumą do żucia. Teraz wiesz dlaczego Ummagumma.
  
*[[Dave Gilmour|Davide Ghilmuro]] - Si tratta del brillante chitarrista della compagnia. Amico fraterno di Waters, fino a quando quest'ultimo non gli fregò un sacco di soldi al [[gioco delle 3 campane]], da cui prese il nome l'album "The Division Bell". Ridottosi a vivere su un'isola dell'arcipelago delle Hawaii ha insegnato ad alcuni abitanti la tecnica del ''bend'' e quella della ''kamehameha'' appresa dal [[Maestro Muten]] quando questi era ancora un giovane hippie tossicomane che seguiva i concerti dei Pink Floyd. Negli ultimi anni si è dedicato alla beneficienza con i soldi degli altri Pink Floi e ad imparare  a suonare un nuovo strumento, il sassofono. Dopo 6 anni di costosissime lezioni con Wayne Shorter, ha capito che l'imboccatura è quella stretta e nera e che il sax non è adatto come pappagallo durante la degenza. Suo figlio Doug Gilmour ha giocato nell'NHL.
+
=== Atom Heart Mother (1970) ===
 +
{{główny artykuł|[[Atom Heart Mother]]}}
 +
Album ciekawy, ponieważ znajduje się na nim najdłuższy utwór Floydów, tytułowa ''Atomowo-Sercowa Matka''. Z innych piosenek warto wymienić ''Alan's Psychedelic Breakfast'', choć właściwie nie wiadomo, czemu jest słynne (chociaż strzelanie sadzonego jajka było [[pr0]]). W gruncie rzeczy, i tak ludzie kojarzą tylko okładkę – krówkę na zielonej trawce.
  
*[[pink|Rosa]] - Cantante pop e fondatrice del gruppo insieme a Barrett e all'ex calciatore del Chelsea [[Hasselbaink]]. Entrambi lasciarono subito il gruppo per intraprendere strade diverse. Ora Pink spaccia i suoi album col nome Pink Floyd dopo aver ottenuto il diritto a riappropiarsi del nome in seguito allo scioglimento.
+
=== Meddle (1971) ===
 +
{{główny artykuł|[[Meddle]]}}
 +
Płyta powstała, gdy muzycy jako tako wkręcili się w rock progresywny. Na płycie tej znajduje się kilka dość niepoważnych piosenek (jedną śpiewa [[pies domowy|pies]]). Na uwagę zasługuje utwór ''Echoes'', który zaczyna się w XIX wieku, a kończy w XXII.
  
== Successi ==
+
=== Obscured by Clouds (1972) ===
*'''Eccho''', ho perso la bacchetta.
+
Na polski: ''Zaciemniony przez chmury''. Kolejna muzyka filmowa, z kolejną kultową okładką (okładki albumów to właściwie rzecz, która Floydom wychodziła najlepiej). Jeden z najlżejszych albumów zespołu, pełen ballad i krótkich, zupełnie nieprogresywnych piosenek, przez co wiele osób zastanawiało się „o co chodzi?”.
*'''Another One Breaks My Balls Part II'''.
 
*'''Money''', ispirato al gratta e vinci vincente di Roger Waters.
 
*'''Time''', cambio campo!
 
*'''Atom Fart Mother''', ispirato a un lungo viaggio nel video gioco. La colonna sonora ricorda da vicino il suono di sottofondo del [[monoscopio]] televisivo.
 
*'''Animals''', dedicato ai "cari" [[Sex Pistols]].
 
*'''On The Run''', dedicato alla stazione di servizio sul raccordo anulare.
 
*'''Wish you were here''', dopo essere arrivati tardi all'appuntamento col pusher di fiducia.
 
*'''Another Dick in the Hole''', ispirato ad un festino a luci rosse con la sorella di Syd.
 
*'''If''', ispirato ai dubbi dei Pink Floyd se scommettere alla schedina
 
*'''Maroni''', canzone di propaganda leghista.
 
*'''One Of These Gays''', pezzo autobiografico, racconta l'omosessualità di Roger.
 
  
== Curiosità ==
+
=== Dark Side of Moon (1973) ===
{{curiosità}}
+
{{główny artykuł|[[Dark Side of the Moon]]}}
*Si dice che il brano ''Echoes'' sia perfettamente sovrapponibile all'ultima parte del film capolavoro ''"[[Vacanze di Natale '95]]"''. Le parti in cui si sente il verso dell'albatros corrisponderebbero ai dialoghi di '''[[Luke Perry]]'''.
+
Kultowy krążek, na którym członkowie Pink Floyd całkiem olali rock psychodeliczny i przestali opisywać doznania narkotykowe, a zaczęli pisać o pieniądzach (''Money''), czasie (''Time''), pierdołach (''The Great Gig in the Sky''), i innych pierdołach. Grupa zarobiła tyle siana, że więcej im się nie chciało tak dobrze grać. Właściwie album nazywał się The Dark Side Of The Moon, ale wcześniej już wspomniany pies zeżarł przyrostek The, zanim ktokolwiek zdążył zareagować. Po 2 latach każdy by zgłodniał.
*L'album "The Wall" è stato scritto dopo che Roger Waters è uscito fuori strada, schiantandosi contro un muro.
 
*Si dice che Nick Mason abbia tre mani alla batteria, come si può vedere nel ""Live at Pompeii""<ref>ecco cos'è: un batterista!</ref>.
 
*A [[Paperopoli]] si sussurra che la canzone preferita di [[Zio Paperone]] sia proprio "Money".
 
*Nell'album "Il lato oscuro della luna" si sentono delle risate fatte da Ruggero. La causa di questa irrefrenabile voglia di ridere era dovuta alla notizia secondo cui il suo collega David avrebbe scommesso 700 euro sul [[Catania]] contro la [[Juventus]]. Siccome poi non hanno saputo cancellarle dalla registrazione le hanno fatte spacciare per risate misteriose e diaboliche. Prestando attenzione si possono sentire anche delle frasi senza senso come ''"Non esiste alcun lato oscuro della luna"'', ''"Sono stato matto per tanti fottutissimi anni"'' e ''"Ma chi è quel mona che sbatte la porta e che chiude urlando?"''.
 
*Dal 1979, [[anno]] della pubblicazione di ''The Wall'', ad oggi, ancora c'è chi ritiene che il disco sia un lavoro sul tema della follia e dell'isolamento umano. Poveri gonzi, è ovvio che è stato scritto (beh, si fa per dire) in onore del muro di Berlino.
 
*La recente hit in onore del Re di Arcore, Imperatore d'Italia, ''Cav. Dott. Ecc.'' [[Silvio Berlusconi]], si dice sia frutto di una composizione di Ruggero Acque, e doveva essere il ritornello di ''Money''.
 
*Nel disco Humanoid dei Tokio Hotel è presente una canzone intitolata The Dark Side Of The Sun. La visibile somiglianza del titolo della canzone col titolo del disco The Dark Side Of The Moon ha fatto visibilmente incacchiare Ruggero Acque. Il [[bassista]] allora ha pestato Bill Kaulitz che manco gli aveva pagato i diritti d'autore. Questo spiegherebbe come mai il cantante dei Tokio Hotel abbia gli occhi cerchiati di nero.
 
*Recentemente un gruppo di psicologi [[Germania|tedeschi]] ha fondato una cover band ispirata ai Pink Floyd, ovvero i Pink [[Sigmund Freud|Freud]]; suonano rock psicanalitico.
 
*I Pink Floyd, nella loro carriera, hanno plagiato i Pink Floyd.
 
*Non serve, contrariamente alla credenza comune, fumare sostanze stupefacenti per ascoltare i Pink Floyd. Però aiuta.
 
  
==Critica artistica==
+
=== Wish You Were Here (1975) ===
"[...] È chiaro che l'essenza metafisica dei quattro Pink Floyd si palesa in una quintessenza fisica, che, seppur estraniata dal contesto logico effettivo in cui il gruppo si trova ad operare, ritrova un suo potere ancestrale anche tramite l'esternalizzazione delle speranze recondite di Syd Barrett, e, non ultimo, per merito di una concatenazione integerrima che si viene a formare tra i quattro artisti nel momento topico della loro creazione. Questa quintessenza, che è fisica, ma pur derivata dalla transustazione dell'essenza metafisica (o anima collettiva, se vogliamo) e quindi ascrivibile al limite ad un contesto ontologico, che anche potrebbe ricadere nell'escatologico se pensiamo, col senno odierno, allo scioglimento della banda, ma giammai ad un contesto attuale o attualizzabile, è lo stesso Pink (personaggio tra l'altro protagonista dell'opera rock-teatrale The Wall)[...]"
+
{{główny artykuł|[[Wish You Were Here]]}}
 +
Kolejny krążek, tym razem rzewny (och, jak tęsknimy, Syd). Wydany, aby Barrettowi nie było smutno. Sam Barrett, łysy i gruby, pojawił się w studiu podczas nagrywania ''Shine On You Crazy Diamond'' i powiedział, co do słowa:<blockquote>''To jest do dupy.''<ref>Po latach historia jednak przyznała rację Floydom. To nie było do dupy</ref>
 +
</blockquote>
 +
Trasa koncertowa była dobra, choć organizatorzy musieli otwierać punkty sprzedaży chusteczek.
  
(Citazione da [[AAVV]] "Critica della Ragione Musicale Moderna", 2005)
+
=== Animals (1977) ===
 +
{{główny artykuł|[[Animals]]}}
 +
[[Plik:The animals.jpg|thumb|200px|Okładka płyty ''Animals'']]
 +
Po megahicie zespołowi starczyło poweru jedynie na kilka piosneczek. Koncerty akurat wypadły w czasie rewolucji punkowej, której główni przedstawiciele – delikatnie mówiąc – nie lubili progresywnych dziadków.
  
==Discografia==
+
Podczas koncertu w Montrealu Waters zauważył, że publiczność olewa muzykę, traktując koncert jako spotkanie towarzyskie. Jako że był egocentryczny, zaczął wyzywać i pluć na publiczność, nieświadomie (lub świadomie) upodabniając się do głównych przedstawicieli rewolucji punkowej. Lata później zerżnął to [[Eminem]].
*1967 - The Pippa Middleton At The Gates Of Dawn
 
*1968 - A Spermful Secret
 
*1969 - Bionde
 
*1969 - Aummaaumma
 
*1969 - Zbignew Boniek Point
 
*1970 - Atom Fart Mother
 
*1971 - Merdle
 
*1972 - Obscured By Burps
 
*1973 - The Dark Wide Of The Coon
 
*1975 - Wish You Were Beer
 
*1977 - Animal Dicks
 
*1979 - The Wallera
 
*1983 - The Final Burp
 
*1987 - A Momentary Stand In Prison
 
*1994 - The Division Scroto
 
  
== Messaggi Subliminali ==
+
=== The Wall (1979) ===
{{MessaggiSatana}}
+
{{główny artykuł|[[The Wall (album)]]}}
Qui indichiamo tutti i [[messaggi subliminali]] inseriti nei loro testi:
+
Został zrealizowany w formie opery rockowej, co się, o dziwo, sprzedało. Płyta powstała, żeby Roger mógł opowiedzieć historię swego życia. Opowiada więc o tym, jak był w łonie matki (''In The Flesh?''), jak się uczył (''Another Brick In The Wall pt. 2'') i jak mu szkopy zabiły ojca (''Bring Boys Back Home'' i "Vera"). Pobawił się w jasnowidza i przepowiedział, że zeświruje i zginie przygnieciony przy rozbiórce muru.
[[File:Dark_side_of_the_moon.jpg|right|thumb|200px|Un chiaro messaggio subliminale.]]
 
*Incitazione a mentire in tribunale  ("The Trial")
 
*Incitazione al furto di biciclette (''Bike'')
 
*Incitazione al furto di panni stesi (''Arnold Layne'')
 
*Incitazione all'uso di stupefacenti (''Shine on you crazy diamond'')
 
*Incitazione al giornalismo (''Vera Lynn'')
 
*Istigazione alla piromania (''Flaming'', ''Burning Bridges'' e ''Let There Be More Light'')
 
*Istigazione alla zoofilia (Tutto l'album ''Animals'')
 
*Istigazione alla pedofilia (''See Emily play'')
 
*Incitazione alla lotta armata contro lo Stato (''Burning Bridges'')
 
*Istigazione a tifare Liverpool (''Fearless'')
 
*Istigazione ad ascoltare i [[Green Day]] (''Green is the colour'')
 
*Istigazione a fumare l'erba (Sempre ''Green is the colour'')
 
*Istigazione all'omicidio (''One of these days I'm going to cut you into little pieces'')
 
*Istigazione al taglio delle vene (''The final cut'')
 
*Istigazione all'[[emo]] (''Sorrow'')
 
*Istigazione al suicidio (''Goodbye cruel world'', e tutta la prima parte di ''The Wall'')
 
*Istigazione e apologia del Nazismo, Fascismo e similia (Tutta la seconda parte di ''The Wall'')
 
*Incitazione al combattimento tra cani (''Dogs of war'')
 
*Istigazione al tumore (''Brain damage'')
 
*Incitazione ad entrare in NASA (''Astronomy Domine'')
 
*Istigazione al bungee jumping (''Learning to fly'')
 
*Istigazione a nuotare nella lava e ad inalare zolfo (''Live at Pompeii'')
 
*Istigazione al cannibalismo (''In the flesh'')
 
*Istigazione verso quelli che si chiamano Eugenio a decapitare gli amici (''Careful with that axe, Eugene'')
 
*Istigazione al comunismo (''Another Brick In The Wall'')
 
*Istigazione al consumo di nicotina(''Have a Cigar'')
 
*Istigazione a schiantarsi con lo Shuttle sul Sole ("Set The Controls For The Heart Of The Sun")
 
*Istigazione a vendere orologi falsi ("Time")
 
Ce ne sono tanti altri, quindi state attenti.
 
  
== Articoli collegati ==
+
Trasa koncertowa była dokładnie tym, co kontestował ten album (a sprzeciwiał się „zespołom stadionowym”): spektaklem, który skupiał się na efektach. Poza tym Pink Floyd wystąpiło na stadionach (nie [[Stadion Dziesięciolecia|Dziesięciolecia]]), [[hipokryzja|spektakularnie zaprzeczając samemu sobie]]. W wyniku tego Waters dostał załamania nerwowego i się popłakał, jako że w zespole nikt go nie lubił, to wypłakał się wydawcy. Postanowił zrobić coś strasznego (kwik koni<ref>Mały budżet na efekty. Przepraszamy. Wyobraźcie sobie to przerażenie</ref>).
*[[Rock e scuola#Pink Floyd|La scuola vista dai Pink Floyd]]
 
*[[The Wall]]
 
*[[Eric Fletcher Waters]]
 
*[[Syd Barrett]]
 
*[[Riccardone]]
 
  
== Note ==
+
=== The Final Cut (1983) ===
{{legginote}}
+
W zamyśle strasznego Watersa miało być to pożegnanie z Pink Floyd. Skupił się na sobie, użalając się po stracie ojca na wojnie (znowu?). Pomysł chwycił, gdyż w czasie wydania płyty [[Wojna o Falklandy-Malwiny|wojna o Falklandy]] wciąż straszyła (nic to, że zginęło mniej niż tysiąc żołnierzy, i tak było strasznie).
{{note}}
+
Waters wychrzanił Wrighta za to, że nie dał mu się wypłakać. Masonowi w ogóle znudziła się ta impreza, ale trzymał go Waters. Gilmour sam chciał rządzić, więc też go nie lubił. Więc, podczas kłótni, Waters wywalił najpierw Gilmoura, potem Mason sam odszedł, a na następny dzień Waters wywalił sam siebie. Pink Floyd się skończyło. Tak? Jesteście pewni? Historia lubi robić „a-ku-ku!”.
  
{{Rockband}}
+
=== A Momentary Lapse of Reason (1987) ===
{{Portali|Musica}}
+
{{główny artykuł|[[A Momentary Lapse of Reason]]}}
[[Categoria:Gang musicali]]
+
Trzy lata po sławetnej kłótni Gilmour i Mason zebrali się, by nagrać płytę. Waters się, delikatnie mówiąc, wkurzył i wstąpił na drogę sądową. Domagał się, by uznano, że <math>Waters=Pink Floyd</math>, a <math>Pink Floyd=Waters</math>. Jednak nie udało mu się, co go jeszcze bardziej zdenerwowało. Mimo to nie udało mu się zatrzymać wydania płyty.
[[Categoria:Rock]]
 
  
[[cs:Pink Floyd]]
+
=== The Division Bell (1994) ===
[[da:Pink Floyd]]
+
{{główny artykuł|[[The Division Bell]]}}
[[en:Pink Floyd]]
+
Po polsku: ''Dywizja Alexandra Grahama Bella''. Od wydania ostatniej płyty minęło trochę czasu; balangowało się. Album ten zły nie jest, ale inny, więc [[fan]]i buczą. To ostatni (jak na razie) album Pink Floyd. Po jego wydaniu muzycy odcinali kupony występując po całym świecie, z piosenkami głównie Watersa, a jak nie jego, to Barretta. Co tych panów ostro denerwowało. Cała płyta znana jest przede wszystkim z utworu ''High Hopes'' (po polsku ''Zjarane Nadzieje'').
[[es:Pink Floyd]]
+
 
[[fi:Pink Floyd]]
+
=== The Endless River (2014) ===
[[fr:Pink Floyd]]
+
Po wielu latach Floydzi powrócili do studia (Floydzi tj. Mason i Gilmour, bo Wright zmarł, a Waters jeździł po świecie z The Wall), wzięli dziwne instrumentale które nagrywali (nazwali to ambientem), jak ten trzeci jeszcze żył, posklejali na pamiętną gumę z Ummagummy i wydali pisząc, że to ich "nowy album". Niestety, umarł też słynny wiking Storm Thorgesson artysta grafik amator i jednocześnie projektant większości okładek albumów zespołu, więc Gilmour wziął jakiegoś araba i kazał mu zrobić coś fajnego. Efektem jego prac była, bajerancka jak murale na Pradze, grafika przedstawiająca jakiegoś gościa płynącego po (nieskończenie długiej) rzece chmur.
[[he:פינק פלויד]]
+
 
[[no:Pink Floyd]]
+
=== Lata późniejsze (od 1995 do 2014, od 2014 do 1995) ===
[[pl:Pink Floyd]]
+
Kariera wspólna się skończyła i każdy koncertował po swojemu, od czasu do czasu na jakąś okazję zjeżdżając się i grając razem. Stary Gilmour nagrał płytę ''On An Island'' (''Wyspa Onana''), która okazała się [[Plik:Blad.png|40px]] (to niegodne słowo ocenzurował wredny [[Nonsensopedia:Administratorzy|admin]]). Gilmour postanowił uciekać od krytyków i schronił się u [[Lech Wałęsa|pewnego elektryka]]. Waters koncertował z młotkami (patrz: grafika trochę wyżej). W 2016 Gilmour wydał kolejny album „Rattle That Lock”<ref>Cokolwiek to znaczy</ref>, który w ½ składa się z lamentu za [[Richard Wright|Ryśkiem]] a w drugiej ½ z cichych i głośnych, bluesowych pogrywań.
[[pt:Pink Floyd]]
+
 
[[ru:Pink Floyd]]
+
Cały czas na przeróżnych forach odbywa się walka między fanami Gilmoura i Watersa. Będzie się ona toczyć do [[koniec|usranej śmierci]] i jeden dzień dłużej.
[[sv:Pink Floyd]]
+
 
[[tr:Pink Floyd]]
+
== Wybrane utwory ==
{{FA|pl}}
+
Oto lista najważniejszych wypocin wyprodukowanych przez Flink Ployd:
 +
 
 +
*'''Comfortably Numb ''' (pl. Komfortowy Zdrętwiały) – cover utworu pt. ''Numb'' zespołu [[Linkin Park]].
 +
*'''Another Brick On The Wall''' (pl. Kolejna cegła w murze) – hymn wszystkich [[Alkoholik|buntowników nauki]], [[Cygan|edukacji]], [[szkoła|szkoły]], [[Nauczyciele|systemu nauczania]], [[Ministerstwo edukacji narodowej|instytucji oświaty]]. Piosenka ma 3 części, więc pozdrawiam cierpliwych.
 +
*'''Waiting For The Worms''' (pl. Czekam na robale) – tak na prawdę, ta piosenka nikogo nie interesuje ale teledysk to kwintesencja Piłk Fłojd, czyli nie wiadomo o co chodzi. W teledsku występują skaczące, wielkie młotki. Czyli wszystko jasne.
 +
*'''Time '''(pl. Czas <del>spierdalać</del>) – narzekanie na dzisiejszy świat, na szybkość płynięcia czasu. Typowe "''KUURŁA KIEDYŚ TO KURŁA BYŁO''"
 +
*'''Money''' (pl. Hajs) – podmiot liryczny opowiada o ilości zarobionej przez niego hajsu z jutuba.
 +
*'''Wish You Were Here'''<ref>To brzmi trochę jak rap. Were here tere fere szere mere hoczostesztosztarasztasz.</ref> (pl. Chciałbym Tobie Byłeś Tutaj) – nie mam pojęcia dlaczego to nazywa się tak samo jak album. Pioseneczka na wiosło, do ogniska w sam raz.
 +
*'''Shine On You Crazy Diamond '''(pl. Błyszczeć Na Ty Szalone Diament) – hołd dla Syda Barreta. Opowiada o trudzie kopania w poszukiwaniu diamentów w celu [[Minecraft|skraftowania]] diamentowego kilofa.
 +
*'''High Hopes''' (pl. Wysokie nadzieje) – psychodeliczna melodia o bezsensownym tekście wgryzająca się w mózg.
 +
 
 +
{{medal}}
 +
{{przypisy}}
 +
{{Pink Floyd}}
 +
 
 +
[[Kategoria:Pink Floyd| ]]

Aktualna wersja na dzień 19:56, 24 maj 2019

Zanim zaczęli grać w Pink Floyd, muzycy chcieli wystąpić w Tańcu z gwiazdami. Tych marzeń nie udało mi się jednak spełnić, więc zabrali się za gitary i wyszło jak wyszło
Gilmour koncertujący. Proszę zwrócić uwagę na bezczelne promowanie wiedzy (białe zaznaczenie)
Nie kapuję, który z nich to Pink?
Przeciętny Polak o Pink Floyd

Pink Floyd – angielski zespół muzyczny. Rockowy, kultowy, psychodeliczny, progresywny, apodyktyczny i parę innych trudnych słów. Ponadto komiczny, kosmiczny, wielki, ogromny i wściekły, więc już zacznij się bać.

Członkowie

Byli członkowie

  • Syd Barrett – ćpun, malarz, wokalista, gitarzysta z wypalonym mózgiem od SLD LSD. Wykluczony i martwy.
  • Richard Wright – wycie falsetem i granie na kalkulatorze Casio. Również martwy.
  • Roger Waters – były dyktator i basista. Po rozpadzie gra sam i robi szmatławe opery (Ça Ira) oraz zbija kokosy na niekończącym się tournee The Wall.

Historia i dyskografia

Waters i jego młotki

Powstał w roku 1965 (nie: 1695). Założony przez 3 studenciaków: Rogera Watersa, Nicka Masona i Richarda Wrighta. Mieli zamiar grać mocnego rocka, ale nic z tego nie wyszło, bo Waters grał na basie i śpiewał cienko, Mason był perkusistą, a Wright – klawiszowcem. Zdesperowani przyjęli Syda – ćpuna, który jednak miał tę zaletę, że był psychodeliczny, a poza tym miał gitarę, więc mogli zająć się rockiem psychodelicznym.

The Piper at the Gates of Dawn (1967)

Info.png Główny artykuł: Piper at the Gates of Dawn

Po polsku: Dudziarz[1]u bram Świtu[1] (już sam tytuł jest zajebiście psychodeliczny).

Mimo obecności Barretta, pierwszy singel (Arnold Llayne) i tak był disco polowy. Jednak, jak wiadomo, do kupy zlatują się muchy, więc sukces był sporawy, a wytwórnie zaczęły się o Floydów bić. Ci wybrali EMI i nagrali płytę. Jej tytuł jest tak durny, że nie chce nam się go tu przepisywać.

Płyta była zajebiście psychodeliczna i sprawiła wydawcom małe „a-ku-ku!”, ponieważ po reszcie piosenek też spodziewali się disco polo. Ale związali się umową na dwie nieskończoności, z karą na 2 miliony funtów, więc już nie mogli się wywinąć. Na trasie koncertowej było słabo, gdyż Syd, jako ćpun, często grał nie to co trzeba, albo od końca, albo nie grał w ogóle.

A Saucerful of Secrets (1968)

Info.png Główny artykuł: A Saucerful of Secrets

Po polsku: Sosjerka tajemnic (jeszcze bardziej psychodeliczne). Wydany przy pomocy dziadka czasu (inaczej nie zmieściliby się z trasą do The Piper at…). To pierwsza płyta, na której udziela się David Gilmour i ostatnia, na której można usłyszeć Barretta. W sumie pomógł tylko z jedną piosenką, a poza tym latał naćpany, więc mu podziękowali.

More (1969)

Album psychodeliczny, czyli muzyka filmowa. Warto zauważyć, że Floydzi nagrali swoją pierwszą hardrockową piosenkę, The Nile Song. Nawet artyści nie byli z niej zadowoleni (z płyty), a co dopiero krytyka i fani?

Ummagumma (1969)

Info.png Główny artykuł: Ummagumma

Przede wszystkim na uwagę zasługuje tytuł, który jest chyba najgłupszym w całej historii muzyki.[2] Album wydany został, gdy członkowie zdecydowali, że ciężko jest opchnąć rock psychodeliczny i przerzucili się na progresywa. Każdy z twórców miał wolną rękę, a że radzili sobie jako tako tylko razem, wyszło nie najlepiej.

Ciekawostką jest, że płyta ta miała dwie płyty (brzmi paradoksalnie, nieprawdaż?), a poza tą, na której sobie tworzyli wesoło, była jeszcze jedna z utworami z koncertu. Niby fajnie, ale było ich tylko cztery i nie miały nic wspólnego z krążkiem studyjnym.

Jeszcze inną ciekawostką jest, że z kryzysu w 1969, nie mieli kleju. Postanowili wszystkie opakowania płyt, pozaklejać gumą do żucia. Teraz wiesz dlaczego Ummagumma.

Atom Heart Mother (1970)

Info.png Główny artykuł: Atom Heart Mother

Album ciekawy, ponieważ znajduje się na nim najdłuższy utwór Floydów, tytułowa Atomowo-Sercowa Matka. Z innych piosenek warto wymienić Alan's Psychedelic Breakfast, choć właściwie nie wiadomo, czemu jest słynne (chociaż strzelanie sadzonego jajka było pr0). W gruncie rzeczy, i tak ludzie kojarzą tylko okładkę – krówkę na zielonej trawce.

Meddle (1971)

Info.png Główny artykuł: Meddle

Płyta powstała, gdy muzycy jako tako wkręcili się w rock progresywny. Na płycie tej znajduje się kilka dość niepoważnych piosenek (jedną śpiewa pies). Na uwagę zasługuje utwór Echoes, który zaczyna się w XIX wieku, a kończy w XXII.

Obscured by Clouds (1972)

Na polski: Zaciemniony przez chmury. Kolejna muzyka filmowa, z kolejną kultową okładką (okładki albumów to właściwie rzecz, która Floydom wychodziła najlepiej). Jeden z najlżejszych albumów zespołu, pełen ballad i krótkich, zupełnie nieprogresywnych piosenek, przez co wiele osób zastanawiało się „o co chodzi?”.

Dark Side of Moon (1973)

Info.png Główny artykuł: Dark Side of the Moon

Kultowy krążek, na którym członkowie Pink Floyd całkiem olali rock psychodeliczny i przestali opisywać doznania narkotykowe, a zaczęli pisać o pieniądzach (Money), czasie (Time), pierdołach (The Great Gig in the Sky), i innych pierdołach. Grupa zarobiła tyle siana, że więcej im się nie chciało tak dobrze grać. Właściwie album nazywał się The Dark Side Of The Moon, ale wcześniej już wspomniany pies zeżarł przyrostek The, zanim ktokolwiek zdążył zareagować. Po 2 latach każdy by zgłodniał.

Wish You Were Here (1975)

Info.png Główny artykuł: Wish You Were Here

Kolejny krążek, tym razem rzewny (och, jak tęsknimy, Syd). Wydany, aby Barrettowi nie było smutno. Sam Barrett, łysy i gruby, pojawił się w studiu podczas nagrywania Shine On You Crazy Diamond i powiedział, co do słowa:

To jest do dupy.[3]

Trasa koncertowa była dobra, choć organizatorzy musieli otwierać punkty sprzedaży chusteczek.

Animals (1977)

Info.png Główny artykuł: Animals
Okładka płyty Animals

Po megahicie zespołowi starczyło poweru jedynie na kilka piosneczek. Koncerty akurat wypadły w czasie rewolucji punkowej, której główni przedstawiciele – delikatnie mówiąc – nie lubili progresywnych dziadków.

Podczas koncertu w Montrealu Waters zauważył, że publiczność olewa muzykę, traktując koncert jako spotkanie towarzyskie. Jako że był egocentryczny, zaczął wyzywać i pluć na publiczność, nieświadomie (lub świadomie) upodabniając się do głównych przedstawicieli rewolucji punkowej. Lata później zerżnął to Eminem.

The Wall (1979)

Info.png Główny artykuł: The Wall (album)

Został zrealizowany w formie opery rockowej, co się, o dziwo, sprzedało. Płyta powstała, żeby Roger mógł opowiedzieć historię swego życia. Opowiada więc o tym, jak był w łonie matki (In The Flesh?), jak się uczył (Another Brick In The Wall pt. 2) i jak mu szkopy zabiły ojca (Bring Boys Back Home i "Vera"). Pobawił się w jasnowidza i przepowiedział, że zeświruje i zginie przygnieciony przy rozbiórce muru.

Trasa koncertowa była dokładnie tym, co kontestował ten album (a sprzeciwiał się „zespołom stadionowym”): spektaklem, który skupiał się na efektach. Poza tym Pink Floyd wystąpiło na stadionach (nie Dziesięciolecia), spektakularnie zaprzeczając samemu sobie. W wyniku tego Waters dostał załamania nerwowego i się popłakał, jako że w zespole nikt go nie lubił, to wypłakał się wydawcy. Postanowił zrobić coś strasznego (kwik koni[4]).

The Final Cut (1983)

W zamyśle strasznego Watersa miało być to pożegnanie z Pink Floyd. Skupił się na sobie, użalając się po stracie ojca na wojnie (znowu?). Pomysł chwycił, gdyż w czasie wydania płyty wojna o Falklandy wciąż straszyła (nic to, że zginęło mniej niż tysiąc żołnierzy, i tak było strasznie). Waters wychrzanił Wrighta za to, że nie dał mu się wypłakać. Masonowi w ogóle znudziła się ta impreza, ale trzymał go Waters. Gilmour sam chciał rządzić, więc też go nie lubił. Więc, podczas kłótni, Waters wywalił najpierw Gilmoura, potem Mason sam odszedł, a na następny dzień Waters wywalił sam siebie. Pink Floyd się skończyło. Tak? Jesteście pewni? Historia lubi robić „a-ku-ku!”.

A Momentary Lapse of Reason (1987)

Info.png Główny artykuł: A Momentary Lapse of Reason

Trzy lata po sławetnej kłótni Gilmour i Mason zebrali się, by nagrać płytę. Waters się, delikatnie mówiąc, wkurzył i wstąpił na drogę sądową. Domagał się, by uznano, że , a . Jednak nie udało mu się, co go jeszcze bardziej zdenerwowało. Mimo to nie udało mu się zatrzymać wydania płyty.

The Division Bell (1994)

Info.png Główny artykuł: The Division Bell

Po polsku: Dywizja Alexandra Grahama Bella. Od wydania ostatniej płyty minęło trochę czasu; balangowało się. Album ten zły nie jest, ale inny, więc fani buczą. To ostatni (jak na razie) album Pink Floyd. Po jego wydaniu muzycy odcinali kupony występując po całym świecie, z piosenkami głównie Watersa, a jak nie jego, to Barretta. Co tych panów ostro denerwowało. Cała płyta znana jest przede wszystkim z utworu High Hopes (po polsku Zjarane Nadzieje).

The Endless River (2014)

Po wielu latach Floydzi powrócili do studia (Floydzi tj. Mason i Gilmour, bo Wright zmarł, a Waters jeździł po świecie z The Wall), wzięli dziwne instrumentale które nagrywali (nazwali to ambientem), jak ten trzeci jeszcze żył, posklejali na pamiętną gumę z Ummagummy i wydali pisząc, że to ich "nowy album". Niestety, umarł też słynny wiking Storm Thorgesson artysta grafik amator i jednocześnie projektant większości okładek albumów zespołu, więc Gilmour wziął jakiegoś araba i kazał mu zrobić coś fajnego. Efektem jego prac była, bajerancka jak murale na Pradze, grafika przedstawiająca jakiegoś gościa płynącego po (nieskończenie długiej) rzece chmur.

Lata późniejsze (od 1995 do 2014, od 2014 do 1995)

Kariera wspólna się skończyła i każdy koncertował po swojemu, od czasu do czasu na jakąś okazję zjeżdżając się i grając razem. Stary Gilmour nagrał płytę On An Island (Wyspa Onana), która okazała się Blad.png (to niegodne słowo ocenzurował wredny admin). Gilmour postanowił uciekać od krytyków i schronił się u pewnego elektryka. Waters koncertował z młotkami (patrz: grafika trochę wyżej). W 2016 Gilmour wydał kolejny album „Rattle That Lock”[5], który w ½ składa się z lamentu za Ryśkiem a w drugiej ½ z cichych i głośnych, bluesowych pogrywań.

Cały czas na przeróżnych forach odbywa się walka między fanami Gilmoura i Watersa. Będzie się ona toczyć do usranej śmierci i jeden dzień dłużej.

Wybrane utwory

Oto lista najważniejszych wypocin wyprodukowanych przez Flink Ployd:

  • Comfortably Numb (pl. Komfortowy Zdrętwiały) – cover utworu pt. Numb zespołu Linkin Park.
  • Another Brick On The Wall (pl. Kolejna cegła w murze) – hymn wszystkich buntowników nauki, edukacji, szkoły, systemu nauczania, instytucji oświaty. Piosenka ma 3 części, więc pozdrawiam cierpliwych.
  • Waiting For The Worms (pl. Czekam na robale) – tak na prawdę, ta piosenka nikogo nie interesuje ale teledysk to kwintesencja Piłk Fłojd, czyli nie wiadomo o co chodzi. W teledsku występują skaczące, wielkie młotki. Czyli wszystko jasne.
  • Time (pl. Czas spierdalać) – narzekanie na dzisiejszy świat, na szybkość płynięcia czasu. Typowe "KUURŁA KIEDYŚ TO KURŁA BYŁO"
  • Money (pl. Hajs) – podmiot liryczny opowiada o ilości zarobionej przez niego hajsu z jutuba.
  • Wish You Were Here[6] (pl. Chciałbym Tobie Byłeś Tutaj) – nie mam pojęcia dlaczego to nazywa się tak samo jak album. Pioseneczka na wiosło, do ogniska w sam raz.
  • Shine On You Crazy Diamond (pl. Błyszczeć Na Ty Szalone Diament) – hołd dla Syda Barreta. Opowiada o trudzie kopania w poszukiwaniu diamentów w celu skraftowania diamentowego kilofa.
  • High Hopes (pl. Wysokie nadzieje) – psychodeliczna melodia o bezsensownym tekście wgryzająca się w mózg.

Medal.png

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Cokolwiek to znaczy
  2. Celowy brak obiektywizmu
  3. Po latach historia jednak przyznała rację Floydom. To nie było do dupy
  4. Mały budżet na efekty. Przepraszamy. Wyobraźcie sobie to przerażenie
  5. Cokolwiek to znaczy
  6. To brzmi trochę jak rap. Were here tere fere szere mere hoczostesztosztarasztasz.