Konstantyn I Wielki

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przecież on muchy by nie skrzywdził

Konstantyn I Wielki, łac. Gaius Flavius Valerius Constantinus (ur. 27 lutego ok. 272 w Niszu w dzisiejszej Serbii, zm. 22 maja 337) – cesarz jeszcze rzymski, panujący w latach 306-337, który przeniósł stolicę Cesarstwa do miasta przemianowanego na swoją cześć. Największy złoczyńca wśród świętych, na szczęście uznawany jedynie na wschodzie.

Chrześcijaństwo[edytuj]

W czasie swego panowania Konstantyn popełnił wiele niegodziwości, z których największą niewątpliwie stało się oślepienie i zaciukanie własnego syna, Kryspusa, którego podejrzewał o spółkowanie z macochą. Występkiem tym, ściągnął na siebie gniew bogów, którzy tym razem wypowiedzieli tolerancję dla butnego cesarza. Chcąc uniknąć kary za wszystkie swoje winy, Konstantyn zwrócił się do chrześcijan, licząc, że ci zlitują się nad nim za ponad 300-stu letnie prześladowania w cesarstwie, szczególnie za czasów poprzednika. Ci, zgodnie z nauczaniem Jezusa odpuścili cesarzowi wszystkie winy, a ten odwdzięczył im się wydaniem Edyktu Mediolańskiego. Potem, do końca swojego życia, Konstantyn uparcie twierdził, że jego nawrócenie na chrześcijaństwo to skutek biwy przy Moście Mulwijskim, przed którą miał mu ukazać się krzyż. ateistyczni historycy, do dzisiaj twierdzą, że nawrócenie cesarza nigdy nie miało miejsca, czym bardzo racjonalnie strzelają w stopę antyklerykalnej lewicy, która pragnie ponad wszystko, aby każdego niegodziwca kojarzyć z chrześcijaństwem.

Osiągnięcia[edytuj]

  • Spuszczenie wpierdolu Maksencjuszowi;[1]
  • Zbudowanie stolicy w 6 lat;
  • Wykiwanie Lincyniusza, z którym zawarł pokój, a następnie pokonał pod Chrystopolis.

Przypisy

  1. Tak, zgadliście, chodzi o tę bitwę przy Moście Mulwijskim