Ostry dyżur (serial)

Z Nonsensopedii, polskiej encyklopedii humoru
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zawsze wiedziałem, że ten serial odniesie sukces
Steven Spielberg, audytor tego serialu
Nie lubię oglądać filmów stworzonych przez jedynego pacana
Typowy obywatel USA o M.C.

Ostry dyżur (zwany przez niektórych jako E.R. (czyli Emergency Room), ur. 19 września 1994 r., zm. 2 kwietnia 2009 r.) – typowy amerykański serial telewizyjny, którego fabuła opiera się przede wszystkim na pracy w szpitalu County General w Chicago, a także o życiu pacjentów typowego kraju, który nazywa się USA.

Fabuła, akcja, czas i miejsce serialu[edytuj]

Główną postawą tego serialu jest przede wszystkim budynek tego powyższego szpitala, gdzie trafiają pacjenci próbujący popełnić samobójstwo (w przypadku Adolfa Hitlera tak), oraz ci, którzy wpadają w depresję.

Akcja rozgrywa się oczywiście w mieście Polaków. Każdy głupi to wie, że to Chicago. Czas jest nieokreślony (tzn. czasy najnowsze). Głównymi atrakcjami w tym serialu jest widok typowych miejsc Stanów Zjednoczonych, operacje, imprezy itp.

Bohaterowie[edytuj]

Głównymi bohaterami tego serialu są dr. John Carter i dr. Mark Greene wszyscy ci, którzy pracują w chicagowskim szpitalu. Częstym powodem tego jest po prostu ciągła zmiana aktorów- czyli: raz przychodzą, raz odchodzą, i jeszcze raz (w przypadku Noa Łaliego) przychodzą. Nie zawsze jest tak, no ale cóż- takie są po prostu czasy.

Stałym bohaterem w tym serialu jest obecność narzędzi szpitalnych, prawdopodobnie skradzionych z pokoju Dr House'a. Często to wypożyczają na najważniejsze operacje, ale nigdy ich nie oddają.

O historii serialu[edytuj]

Michael Crichton, twórca I.AR., pierwszy scenariusz do tego serialu napisał w latach 70. Początkowo miał to być charakter erotyczny, ale pewien frajerzyna odrzucił, tłumacząc, że to jest do dupy. Mike nie poddał się i napisał inny scenariusz, ale o pracy w szpitalu. Po zakończeniu spodobało się Stevenowi, i od razu zamierzał się na wyreżyserowanie tego serialu. Niestety, miał pecha. Mike realizował projekt pt. Park Jurajski. Steven miał problem, który z tych projektów wybrać- ten o dinozaurach czy ten o szpitalu. Ostatecznie wybrał ten pierwszy i tak w 1993 r. wszedł do kin (w Polsce też) film pt. Park Jurajski. Opowiadało ono nie o pracy w szpitalu, ale o dinozaurach. Temat szpitala wrócił dopiero rok później. Kiedy powstał Ostry dyżur, Spielberg pomagał Crichtonowi, a Crichton Spielbergowi. I tak np. Julianna Margulies miała zostać do końca emisji serialu, dr Lewis miał być mężczyzną, a dr Benton Afro-Amerykaninem. Pierwsze odcinki powstały w innym szpitalu, ale później dobudowali jeszcze jeden i tak już do dziś zostało. Po bardzo nagłej tragicznej śmierci Crichtona, dyrekcja I.AR. zadecydowała o zakończeniu emisji serialu.

(Główni) Bohaterzy tego serialu[edytuj]

  • Dr. Mark Greene (Anthony Edwards) – główny pic serialu, antyciota i śmiesznie wyglądający pan w okularkach. Potrafił rozbawić każdego ludzika, a czasami rozbudowywał se dom. Zmarł śmiercią nienaturalną, są stwierdzenia że cierpiał na nowotwór mózgu.
  • Dr. Doug Ross (George Clooney) – arcyoszust, zły przyjaciel ludzi, ale dla dzieci bardzo dobry lekarz. W wolnej chwili często się bawi w kotka i myszkę. Zawsze przegrywa.
  • Dr. Susan Lewis (Sherry Stringfield) – przedstawicielka płci żeńskiej, umiejąca leczyć pacjentów alkoholem (czy wódką). Luuuubi bardzo zdrowe odżywianie, chciała w młodości być modelką. Top-modelką.
  • Dr. John Carter (Noah Wyle) – na początku student pierwszego roku medycyny, dopiero później przemianowany na mistrza w wyrzucaniu wątroby do serca i odwrotnie. Będąc w Afryce, lubił dymać z czarnuchami, jednak murzyni chcieli go zamalować na czarno. Jego ulubionym jedzeniem jest heroina.
  • Dr. Peter Benton (Eriq La Salle) – czarnulec, nazwany przez wielu jednorękim bandytą. Myśleli że on nie żyje ale mylili się, ponieważ on przeżył i wrócił do swego szpitala.
  • Carol Hathaway (Julianna Margulies) – czarna charakter serialu, ale ma jedną wadę- nie jest czarna. Jest w szpitalu położniczą (czy oddziałową) (czy pielęgniarką). Kto by to wiedział?
  • Jeanie Boulet (Gloria Reuben) – pojawiła się od razu i od razu znikła, bo cierpiała na HIV.
  • Dr. Kerry Weaver (Laura Innes) – znana wszystkim osoba, która jest niestety zdzirą. Homoseksualna. Niestety. Ale cóż- taki człowiek jak ona, która lubi kopać w stół bardzo się by przydała.
  • Dr. Anna Del Amico (Maria Bello) – chciała być modelką, ale los jej pokrzyżował jej plany i tak została lekarką. Lubi robić loda. I jeść go też. Szczególnie jeżeli jest John Carter.
  • Dr. Elizabeth Corday (Alex Kingston) – jedyna osoba z tego serialu, która spaliła się w piekle. Powodów nie ujawniono, ujawniono tylko to, że jest wściekła i wkurza na pacjentów, bo tak każą wszyscy. Nawet Crichton.
  • Lucy Knight (Kellie Martin) – pielęgniarka z oddziału w Chicago, która bawiła się nożem i zmarła. Po 2 operacjach. Też była modelka.
  • Dr. Robert Romano (Paul McCrane) – najlepszy lekarz tego serialu, ale po zapuszczeniu brody został Żydem. Miał pieska, ale go zjadł, bo miał ochotę. Najpierw stracił rękę, by na koniec zgniótł go płonący helikopter. I chuj po nim.
  • Dr. Luka Kovac (Goran Višnjić) – pochodzący z Hrvstk lekarz, ale do Stanów przybył nielegalnie i tak został do końca emisji serialu. Ciekawostką jest fakt, że aktor grający tą rolę urodził się w Chorwacji (tak jak jego bohater).
  • Dr. Cleo Finch (Michael Michele) – szkodnik wyniszczający szkody temu szpitalowi. Znikła, bo nie chciał jej Mark. Zielony. Cały.
  • Dr. Dave Malucci (Erik Palladino) – członek zakonu paladynów, który trafił do szpitala tylko po to, żeby zabić pacjentów szkarlatyną.
  • Dr. Jing-Mei "Deb" Chen (Ming-Na) – Chinka, która zamiast uczyć się angielskiego, zapomina, jak się używa nożyczek. Była „świętą” tego szpitala, ale wszyscy ją kochali.
  • Dr. Abby Lockhart (Maura Tierney) – lekarka o „wielkim sercu”, która lubi dręczyć Kovaca niż innych ludzi. Zaręczona z nim, ale był ślub, tort też. Straszne...
  • Dr. Michael Gallant (Sharif Atkins) – człowiek, który poszedł wraz z innymi w piach. Bratanek kogoś, ale Carter wypierdolił go ze szpitala za „fucka”. Czarni górą!!!
  • Dr. Greg Pratt (Mekhi Phifer) – amator palenia, fan koszykówki, były koszykarz i przyjaciel Cuby Gooding Jr. Zginął w eksplozji ambulansu, najprawdopodobniej puścił gazy.
  • Dr. Neela Rasgotra (Parminder Nagra) – pochodzi z Indii, ma ładną buzię dobre CV i świetne poczucie humoru. Mylą się, że jest Indianką.
  • Samantha "Sam" Taggart (Linda Cardellini) – utalentowana dziwka z Jackowa (to dzielnica Chicago), która lubi patrzeć, i operować swych pacjentów. Rozebrać się i tak nie musi.
  • Dr. Ray Barnett (Shane West) – reprezentujący zielone tereny facet, który wie, co dobre, a co złe. Najprawdopodobniej chory fizycznie, ma gdzieś na ciele (tylko nie wiadomo gdzie) tatuaż.
  • Dr. Archie Morris (Scott Grimes) – pajac, a dokładnie najlepszy lekarz świata. Pojawił się krótko w 10 sezonie, by od 12 pojawić się na stałe. Ma bardzo dobrą bródkę, ale jej nie goli.
  • Dr. Tony Gates (John Stamos) – lekarz mający sporo doświadczenia nie tylko w salach lekarskich, ale także... w sądowych. Podobno spokrewniony z Billem Gatesem.
  • Dr. Simon Brenner (David Lyons) – mający 100000 euro długu i 666 przygód seksualnych lekarz, któremu żadna kobieta się nie oprze.
  • Dr. Catherine „Cate” Banfield (Angela Bassett) – druga czarna charakter serialu. Lubi bardzo głośno krzyczeć i rozkazywać, czego dowiodły awans na stanowisko dyrektora szpitala, śmierć Michaela Crichtona i powrót Johna Cartera na stare śmieci.

Pierwotnie miał jeszcze być dr. Dennis Gant (Omar Epps), ale się nie zmieścił, bo jest czarny i robi z Doktorem House'm.

Tragiczna śmierć serialu[edytuj]

Serial zmarł nagle 2 kwietnia 2009 roku, w 15. rocznicę powstania serialu i 4. śmierci Jana Pawła II. Ale koniec serialu zapowiadano wcześniej, być może dlatego, że kończą się też Córki McLeoda. I dobrze, bo Michael Crichton zmarł 4 listopada 2008 roku, zostawiając w spadku ostatnie scenariusze serialu, niedokończone powieści i inne, różne zabawki...

No cóż, taki musi być koniec. A na koniec, informacja dla złych ludzi, bo jak śpiewała kiedyś Rebecca Lavelle, koniec nie zawsze musi być początkiem do nowego życia.

Zobacz też[edytuj]